ّ

جمله ساز

radiojavanfans — Tue, 22 Dec 2009 07:50:18 GMT

واژه ها را بی ساز جمله ها ردیف کردم .

به ساز خودت جمله را بساز !

پیله,

پروانه,

جاده های ابریشم شده,

......

اغوش همیشه باز

radiojavanfans — Fri, 18 Dec 2009 11:48:18 GMT

التهاب های بی امان قلبم ، لرزش دستانم و بی پناهی پاهایم...از دلتنگی پر می شوم و زبانم ناتوان تر از همیشه...

دلم اسمان می خواهد،ارامشی از جنس تو !

و تو ای نزدیک ترین اسمان اشنایی ! بال های خسته ی مرا در سخاوت بی پایانت رها می کنی ...باورم نبود این چنین غیرمنتظره زانو زده ام در مقابل نگاه تو ، تاب این عظمت بخششت را ندارم و بی وقفه نام اعظم تو را زمزمه می کنم ...

کنار سقاخانه ، ماه را در کاسه ی کوچکی نگاه می کنم ،چه زلالی عمیقی ! تشنه تر از همیشه ام اما اینجا سیراب شدن از حضور تو معنایی ندارد.

قصه ام را دیوانه وارتر مرور می کنم و حضور طلایی تو را نیز....

ای اغوش همیشه باز ! بی بهانه نوشتن سخت است و بهانه ای تو باشی را ،نوشتن سخت تر ...

پی نوشت : نائب الزیاره دوستان بودم و البته یک اتفاق جالب دیگه. اون هم، دیدار با یکی از دوستان همین حوالی :مهدیه عزیز...

دلنوشت :گرگ ها خوب بدانند در این ایل غریب /گر پدر مرد، تفنگ پدری هست هنوز/گر چه نیکان همگی بار سفر بربستند/شیر مردی چو علی خامنه ای هست هنوز...

جواب نوشت : در جواب کامنت خصوصی فردی که خودش رو پیرو امام معرفی کرده بود اما شجاعتش رو نداشت که... فقط همینو میگم که امام(ره) مظهر" ازاد اندیشی" ،"منطق" و "ادب" بود!کاش قطره ای از دریای خصوصیاتشون در وجود کسی که خودش رو پیرو این بزرگمرد میدونه باشه!

برای فاطمه...

radiojavanfans — Sun, 13 Dec 2009 10:06:18 GMT

8 سال بعد از ان هنگام که من در اواسط تیر ، سنگ یاقوت را به سینه زدم ، تو بودنت را با اویختن سنگی فیروزه ای در روزهای پایانی اذر و در شب نیمه شعبان قمر آن سال اغاز کردی ...

یادت هست آن خوش سخنی ها و طبع لطیف شاعرانه ی کودکی هایت را ! وقتی سه سالگی ات پر بود از شعرهای فی البداهه ات که هر بار با یک مضمون متفاوت و قافیه هایی کودکانه ، اشعاری با همان نام های یکسان "اتوبوس" و "عروسک" ! می ساختی...و آن اشعار مولانایی که حفظ بودی و با حرکاتی موزون برای هر که می دیدی می خواندی !

فاطمه ی من !

یادت باشد در انتهای مصرع های اشعار زندگی ات ، قافیه ها را درست انتخاب کنی . مراقب باش در قافله ی ثانیه های زندگی ،طوفان های ناخواسته دیوار وجود پاکت را ویران نکند . توربین ها را با دستان خودت و همدستی خدا بساز تا همیشه جز نسیمی روحت را نوازش نکند ، هرچند اگر دستان و پاهایت بلرزند...

فاطمه ی من !

دنیای بزرگی ات را به پاکی و صداقت همان دنیای کوچکی ات بساز و هر روز جشن بلوغت را میان خاطرات کودکی ات شیرین کن...

فاطمه ی من :

یادت باشد که همیشه فاطمه باشی... !

در ادمه خبر نوشت پست قبل :بهنام احمدپور که مدیریت سابق رادیو البرز را به عهده داشت ،مدیر شبکه رادیویی جوان شد.

مصرعی کوتاه

radiojavanfans — Tue, 08 Dec 2009 10:33:18 GMT

خط های نگاهم را مبهم می کشم... و نگاهم , خطوط را روشن می کند .

باور نکردن این باورها به کنار ! هنوز , بار باور این باورنکردنی ها بر دوش ذهنم سنگینی می کند ...

و تو می دانی اوج حقیقت این باور در کف باورهایم باورنکردنی بود .

ارزوهای باران آن روزها ,سرودن این ترانه را اغاز کرد ...

وقتی که مصرعی کوتاه زیر چشم قافیه ,خیس ردیف های باران شد.زیر نگاه تو ! نگاهی نزدیک تر از.....

خبرنوشت : کله ی صبح است و باران نم نم می زند به شیشه ی ماشین و حضور دختر خواب الود و پدری سرحال گرما بخش هوای ماشین است!و من در خواب و بیداری به اینده ای روشن می اندیشم!دو نقطه دی!

رادیو روی جوانش تنظیم است و بنده در همان خواب و بیداری درمیان جیغ و دادهای نیما کرمی ...ناگهان با خبری از فردی که اخبار روز را مروز می کند خواب از سرم می پرد : دکتر احمدی از رادیو جوان به شبکه تهران رفت!حال بیابید مدیر شبکه رادیویی جوان را!و اغاز کنید وعده و وعید گرفتن های جدید در مورد حلقه ی وب از مدیر جدید را !باز هم دو نقطه دی!

مرد عقل و عشق

radiojavanfans — Fri, 04 Dec 2009 16:07:18 GMT

زیر اسمان این دنیا ...

تو ای مرد عقل و عشق !

انگشترت را بر دستان خالی ام گذاشتی تا نام تو بر عاقلی ها و عاشقی هایم نشانه باشد...

پسوند سنگین نامم , مرا در طلب قطره ای از نشانه های بزرگی ات تا همبشه بی قرار کرده است...

خیلی دور,خیلی نزدیک

radiojavanfans — Tue, 01 Dec 2009 08:47:18 GMT

وقتی روی مرزهای خدا راه رفتی در زمین که هیچ ، در اسمان ها محبوب می شوی...

دیده ای در روستا ، کنار چشمه ها ، زن ها ظرف های مسی را گل مالی می کنند ؟ بچه ها خیال می کنند که دارند ظرف را کثیف و الوده می کنند و اعتراض برمی اورند . اما راه رفته ها می دانند که می خواهند ان را برق بیاندازند ...

ادامه داد : یوسف چون گناه نکرد باید زندانی میشد و بی گناهی ، کم گناهی نیست در میدان عشق !

پ ن :قابل توجه دوستانی که عیدی درخواست نمودند! :

پسر عموی محترم بنده از اون جایی که می خواست از زیر عیدی دادن به رفقای محترمش در برود. برای دادن عیدی این شرط رو گذاشت که هر کس عیدی سال قبل و یا سالهای قبل رو بیاره نه تنها بهش عیدی میده بلکه دو برابر تمام انها را خواهد داد!و از اونجایی که بسی بسیار خودشیفته تشریف دارن به این خیال که عمرا" رفقای ... عیدی های چند سال قبل و یا حتی پارسال را نگه داشته باشند خوشحال می بوده!که ناگهان با خیل عظیمی از عیدی های استرداد شده از سالهای قبل مواجه می شود و به قولی دماغ سوخته می شود!

حالا دیروز یکی از رفقای شفیق بنده ، اس ام اس داده که اعتبار عیدی پارسال شما رو به اتمام است !عیدی می خوام یالا! و بنده جواب دادم : جهت شارژ عیدیتان مدارک ،کپی و اصل عیدی پارسال یادتان نرود! امیدوارم روز عید همچون پسرعمو ضایع نشوم!

حالا دوستان برای گرفتن عیدی هایشان راهی پیدا کنند! دو نقطه دی!

به سرم می زند...

radiojavanfans — Mon, 23 Nov 2009 16:32:18 GMT

به سرم می زند ، سهمم از قرار ارامش را بگذارم و با بی قراری ارامش ، بروم تا ان سوی دنیای پریشانی ها . بدوم تا نقطه ی دلتنگی جاده های خیال .

به سرم می زند ، بی خیال رنگ های دیده ی چشم هایم شوم . بی خیال تصویر مبهم تردید . و تصویرها را بکشم ، قلم بزنم ، سیاه و سفید کنم و اگر رنگ ها دلشان گرفت ، لحظه ها را ناگزیر هفت رنگ حیات کنم .

به سرم می زند ، در طلب این بی نهایت ، تنها توشه ی فصل عبورم ،" جنون" را بردارم و "تیر" بودنم را تیزتر کنم حتی در اتش "اذر" ... تا انتهای یک لحظه بیشترش...

به سرم می زند ، در گرفت و گیر دل های اویخته در هوا ، دلم همواره گرفته بماند ، تنها گرفته ی او...

به سرم می زند ، سرنوشت بی انتها را به نام " اشنایی" کنم تا یادش باشد برای او انتهایی وجود ندارد !

به سرم می زند بی هوا ، بی زدن چراغ راهنما ، لاین م را عوض کنم و بی هیچ غفلتی همه چیز غافلگیر شود...

پ.ن : این روزها زیاد به سرم می زند ، زدنی ها!...

موش ها !

radiojavanfans — Tue, 17 Nov 2009 10:56:18 GMT

پیش نوشت : خواندن این مطلب نیازمند اندیشیدن در تک تک واژه ها دارد!

من در کودکی خیلی نحس و نق نقو بودم . به هیچ صورت ارام نمی گرفتم . برایم چیزهایی می خریدند ، همه اش را می خواستم ، همه اش را می گرفتم و با خود می کشیدم . خسته می شدم و می نالیدم ، ازم می گرفتند ، گریه می کردم . برایم نگه می داشتند ، بهانه می گرفتم . خلاصه هیچ راهی برای ساکت شدنم نبود . تا اینکه اخر سر به فکر افتادند تا انچه برایم می گرفتند غیر مستقیم به من بدهند .

در منزل ما زیرزمینی بود با سوراخ های بزرگ و کوچک . همین که گریه سرمی دادم می گفتند برو ببین موش ها برایت چیزی نیاورده اند ؟ و من را راهی می کردند . و من همین که کنار سوراخ ها فندق و گردو ...می دیدم ذوق می کردم و کلی دلشاد میشدم.همیشه از سوراخ موش روزی دریافت می کردم و نق نق هم نمی زدم .

شاید تا وقتی که بزرگ شده بودم هنوز خیال می کردم که موش ها برایم فندق می اورده اند ولی بعد فهمیدم نه . موش ها فندق نمی اوردند ، که فندق ها را هم می دزدیدند . من را به خاطر نحسی و بهانه گیریم این گونه می چرخاندند و غیر مستقیم غذایم می دادند .

انچه که ما را در خود گرفته ، همین واسطه هایی است که به خاطر بی ظرفیتی ما ، پیش ما گذاشته اند و به خاطر بهانه گیری ها برایمان تنظیم کرده اند .

(برگرفته از خاطرات استاد صفایی حائری)

پ.ن مناسبتی :

لباس یاس بر تن کرد زهرا کنار دست او بنشست مولا

محمد خطبه خواند زهرا بلی گفت غلط گفتم بلی نه ،"یا علی" گفت!

هوای زمین

radiojavanfans — Fri, 13 Nov 2009 11:28:18 GMT

وقتی زمین گسترده شد. وقتی همه چیز روی سفره ای به نام زمین پهن شد . وقتی بودن ها , هوای زمینی شدن گرفت . قرار بود یاد ها , یادشان باشد از اسمان بالای سرشان نفس بکشند . یادشان باشد که هر روز با هر نگاه اسمان , نبض هایشان را بگیرند . یادشان باشد هر روز وسعتشان را از دل اغاز کنند...

ولی امروز انگار " دل " میان بتخانه ها محصور شده....انگار چیزهایی که یاد داشتند به یاد نمی اورند چه برسد چیزهایی به یاد بسپارند....

من امروز بر زمینی ایستاده ام که ادم هایش به جای دلتنگی ,تنگی دل دارند !

چقدر زمین سفت شده و چقدر ادم هایش تند تند رد می شوند و کسی نگاه نمی کند که کفشش را روی چه می گذارد ؟ و صبر این زمین در مقابل این همه زیر پاگذاشتن ها...

می شود یک نفر بیاید و این موج های پریشانی را که خاموشی و فراموشی را بر زمین وسعت داده بشکند ؟!کاش می دانستم چند حرمت نگاه , باقی مانده تا اماده شدن حریم امدن همان یک نفر...

دلنوشت : گاهی د ی و ا ن ه شدن عاقلانه ترین تصمیمی ست که می توان گرفت...

...تا...

radiojavanfans — Fri, 30 Oct 2009 09:07:18 GMT

هیچ کلمه ای نمی تواند تا این حد بار احساس دو طرفش را به دوش کشد و حجم حرف ها را در دو حرف بیاندازد و بگریزد ! سبک می اید بین دو واژه ی سنگین ...

" تا " ، در تب و تاب دلواپسی هایم پوزخند می زند و من به وسعت ارزوهایم نگاهش می کنم ...

به " تا " اسکار بهترین بازیگر می دهم در بازی کلمات . و با باورهایم تا انتهای یک شعر قدم می زنم و غزل هایش را تصویر ضیافت دلتنگی اش می کنم .

" تا "، تنها می اید و دستانش سوغات اشتی هاست . " تا " ،تنها می اید و دستانش یعنی فاصله ی دو پندار .خوب ببین ! " تا "، مرز این سو و ان سو می شود که میان دو سو ، یک اتفاق را سبز کند ،یک ارتباط را .و شاید یک حایل همیشگی را محکم تر...

باز یک رمز پیدا شد : رمز یک مرز !

* ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود / امسال دو بار سال تحویل شود/ ای کاش به هشت هشت هشتاد و هشت / در امر ظهور یار تعجیل شود...

دلنوشت ناگهانی: کمتر پیش میاد این موقع از سال برم شمال و پاییز رو از نوع نم نم بارون کنار دریا اونم پس از اومدن از قبرستان تجربه کنم ! کمتر پیش میاد مجبور به انجام کاری بشم اما بعدش راضی باشم و.... کلا" این روزها اتفاقاتی پیش میاد که برام کمتر پیش میاد...!

سوتی نوشت! :من در ماشین می نشینم و دعا می کنم ترافیک نباشد چون دیر بشود ابروریزی ست! / اقای راننده :خانوم از "همت" برم دیگه؟ چون مسیر دیگه ای رو بلد نیستم. / من : نه ! شما از "کریم" !!! برید من راهنماییتون می کنم! / من:از شدت تعجبش تعجب می کنم که چرا این طور نگاهم می کند؟! در دلم می گویم :بی تربیت! / اقای راننده : خانوم منظورتون از "کریم" همون "حکیم" هست دیگه!؟؟!! / من : تازه به عمق فاجعه پی می برم و با کمال اعتماد به نفس عرض می کنم :بله دیگه ! طوری که اقای راننده از گفته ی خویش پشیمان می شود....