ّ

...تا...

radiojavanfans — Fri, 30 Oct 2009 09:07:18 GMT

هیچ کلمه ای نمی تواند تا این حد بار احساس دو طرفش را به دوش کشد و حجم حرف ها را در دو حرف بیاندازد و بگریزد ! سبک می اید بین دو واژه ی سنگین ...

" تا " ، در تب و تاب دلواپسی هایم پوزخند می زند و من به وسعت ارزوهایم نگاهش می کنم ...

به " تا " اسکار بهترین بازیگر می دهم در بازی کلمات . و با باورهایم تا انتهای یک شعر قدم می زنم و غزل هایش را تصویر ضیافت دلتنگی اش می کنم .

" تا "، تنها می اید و دستانش سوغات اشتی هاست . " تا " ،تنها می اید و دستانش یعنی فاصله ی دو پندار .خوب ببین ! " تا "، مرز این سو و ان سو می شود که میان دو سو ، یک اتفاق را سبز کند ،یک ارتباط را .و شاید یک حایل همیشگی را محکم تر...

باز یک رمز پیدا شد : رمز یک مرز !

* ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود / امسال دو بار سال تحویل شود/ ای کاش به هشت هشت هشتاد و هشت / در امر ظهور یار تعجیل شود...

دلنوشت ناگهانی: کمتر پیش میاد این موقع از سال برم شمال و پاییز رو از نوع نم نم بارون کنار دریا اونم پس از اومدن از قبرستان تجربه کنم ! کمتر پیش میاد مجبور به انجام کاری بشم اما بعدش راضی باشم و.... کلا" این روزها اتفاقاتی پیش میاد که برام کمتر پیش میاد...!

سوتی نوشت! :من در ماشین می نشینم و دعا می کنم ترافیک نباشد چون دیر بشود ابروریزی ست! / اقای راننده :خانوم از "همت" برم دیگه؟ چون مسیر دیگه ای رو بلد نیستم. / من : نه ! شما از "کریم" !!! برید من راهنماییتون می کنم! / من:از شدت تعجبش تعجب می کنم که چرا این طور نگاهم می کند؟! در دلم می گویم :بی تربیت! / اقای راننده : خانوم منظورتون از "کریم" همون "حکیم" هست دیگه!؟؟!! / من : تازه به عمق فاجعه پی می برم و با کمال اعتماد به نفس عرض می کنم :بله دیگه ! طوری که اقای راننده از گفته ی خویش پشیمان می شود....

هواخوری!

radiojavanfans — Mon, 19 Oct 2009 13:27:18 GMT

می گذارم که احساس هوایی بخورد

.....

پ. ن۱ :نمی دونم چرا حتما" باید یکی فوت کنه تا بیشتر به مرگ فکر کنیم...مرگ های ناگهانی بیشتر تحریک کننده ی فکر اند!هنوز تابوت جلو چشمامه...هنوز صدای تکبیر و صلوات تو گوشمه...هنوز صبر خانومش و مظلومیت دختر ۱۵ ساله ش و بی تابی پسر جوونش نقش ذهنمه!...هنوز اون همه جمعیت از جلو چشمام رژه می رن...هنوز عکس روی تابوتش بهم لبخند می زنه...

پ .ن۲ :یه نکته جالب فهمیدم : امروز این وبلاگ وارد ۳ سالگیش میشه!

روز بعد نوشت! :امروز یک دیدار،هوای خوشی به احساسم داد...دیدار با رهبرم...

محبت

radiojavanfans — Sun, 11 Oct 2009 11:00:18 GMT

جوانکی را دیدم که می گوید من کمبود محبت دارم و کسی را می خواهم که به من محبت کند . کسی مرا درک نکرده ، کسی مرا درک نمی کند...

خندیدم در حالی که در درونم طوفانی بود . ارام گفتم : برادر تو هنوز ظرفیت خودت را درک نکرده ای ، تو خودت را درک نکرده ای ، وگرنه محتاج درک دیگران نبودی .

و گفتم کسی که با این همه محبت از خدا ، کمبود محبت دارد ، کسی که محبت خدا او را پر نکرده ، دیگر محبت چه کسی او را سرشار می کند!؟

بیچاره،تو که دریای محبت را احساس نکرده ای ، با قطره های به منت الوده ی این ادم ها چه می کنی ؟

*برگرفته از کتاب ایه های سبز از استاد صفایی حائری *

بود و نبود

radiojavanfans — Tue, 06 Oct 2009 14:40:18 GMT

در پس "مسئله این است : بودن یا نبودن "، جای مسئله ای خالی ست : چگونه بودن !؟

بودن های گذشته برایم حکم نبودها را دارد و حالا بودنم ، حکایت "بود و نبود" می شود . ترجیح می دهم بودنهای رنگ پریده را به نبودن گره بزنم ....در اوج نبود دیروز ، ستاره های بودن های امروز چشمک می زدند و امروز با حجم سنگین این " بودن " ترک خورده ام .

"یکی بود ، یکی نبود" اغاز قصه ها همیشه برایم گنگ بود . به سرم می زد شاید : نبود آن "یکی بود" و بود آن "یکی نبود" !

از بودن های امروزم دلشوره دارم . سخت است تمام وجودت این گونه "بودن" را بخواهد ولی همان وجودت برای این گونه "بودن" کم باشد...

پ.ن : با تشکر ویژه از واژه های "بود" و "نبود" که کمک شایانی در این پست به من کردند!

سر خط

radiojavanfans — Fri, 02 Oct 2009 14:32:18 GMT

نوشتن ، ثمره ی احساسی ست که بر سر خانه ی دل می نشیند و در پیچش ابهامش واژه ها کنار هم جمع می شوند . سنگفرش های تنهایی ، نمناک می شوند و باز زمزمه های متبسم مبهم که از "رها" شدن می گریزند !

متهم می شوم ! یا ریشه ی احساسم یخ زده که تمایلی برای اوردن نجواها ندارد ، یا باید نوشتن را همراه گفته هایم پر کنم از نقطه های در امتداد هم که معلوم نیست چه وقت به سر خط می رسند...

احساسم بی حس می شود وقتی حس می کنم شنیده ها ، ذهن ثانیه ها را مشوش می کنند و ناگزیر مجالی برای اوردن واژه های تازه نفس نیست .

مانده ام کجای پاراگراف، نقطه ی پایان گذاشته می شود و می شود رفت سراغ نقطه سر خط !

پازل

radiojavanfans — Sat, 19 Sep 2009 11:02:18 GMT

چپ و راست ، بالا و پایین . کمی هم حوالی مرکز ...

درست می شود و باز خراب می کنم . نه ! این هم نیست . پازل این نگاه ،پیچیده تر از این حرف هاست.

هم هوش بالا می خواهد ، هم نگاه تیز .به هم می زنم قطعه های فهمیدن را . دوباره از نو...

یکی ان گوشه مطمئن از هر چه باشد و پیش اید که جایش همان جاست ... جا خوش کرده اند این چهار قطعه ی کنج پازل . این یکی ها هم که تکیه داده اند به دیوارهای نامرئی ...

ولی من بی تاب آن قطعه ی پایانی ام . همین وسط ها...شاید هم ان طرف تر...

انتظارش را ، صبرش را دوست دارم که می ماند تا اخر بازی . و قصه ی این تصویر را تمام می کند.

کاملا" بی ادیبانه,گاهی بی ادبانه !

radiojavanfans — Tue, 15 Sep 2009 10:50:18 GMT

دیگه داری زیادی به پر و بالم می پیچی . شاید هم من جدیدا" زیاد بهت گیر میدم! هر چی هست به یه حالگیری اساسی نیازمندی ! خوب می دونی دنبال هر کسی چه طوری بری ، از چه راهی وارد شی و چطوری وارد شی که نفهمه تویی . خوب می دونی وقتش کیه و گام هات رو چطوری برداری . کلا" موقعیت شناسی در حد بوندسلیگا ، لالیگا ، لیگا ، گا...(حدود این حد رو ریحانه وارد تره ! )

نمی دونم دقیقا" چندبار مصداق اون قسم تو شدم ولی می خوام بگم این دفعه رو تو این مورد ، کور خوندی ! نه،ایراد از تو نیست ، این دفعه هم خوب پیش اومدی ولی نمی ذارم که تا اخرش پیش بری . خودت هم خوب می دونی که چقدر برام مهمه ...پس لطفا" کاسه و کوزه ت رو جمع کن و هر چه زودتر گمشو لطفا" !

خیلی تمرین کردم مودبانه حرف بزنم ولی واقعا" با تو به رسم و ادب حرف زدن سخته ...میدونی یاد چی افتادم ؟ یاد حرفی که چند صباحی بعد به من و امثال من می زنی . وقتی که انگشت تقصیر رو به سمت تو اشاره می کنیم و تو با کمال پررویی می گی" من رو سرزنش نکن خودتو سرزنش کن و ... " ( ایه 22سوره ابراهیم ) البته راست خواهی گفت ها !

یادته که قسم خوردی هممون رو گمراه کنی و برای هر کی از راه خودش وارد بشی به جز بنده های مخلص ، به جز ادمایی که واسه خدا خالص شدن...(ایه 40 سوره حجر). اره خب ، من جزء اون دسته از ادما نیستم اما مثل این که یادت رفته من خدایی دارم که با تمام بدی ها وبی شعوری هام ،خوبی و مهربونی و گذشت رو در حقم تموم کرده .من خدایی دارم که باهام حرف می زنه و از حرفاش نمیشه به سادگی گذشت . من خدایی دارم که تو همین اشفتگی ها و ترس از گامهای ارام ولی اتشین تو ، خوب بهم ارامش میده . من خدایی دارم که تو اوج بی اعتمادی و تزلزل ، نهایت اعتماد و اطمینانه. خدایی که درباره تو بهم میگه : برکسانی که حقیقتا" ایمان اوردند و بر خدای خود توکل می کنند تسلطی نداری !(ایه 99سوره نحل)

اصولا" کارت ناامید کردنه.حالا بذار من تو رو ناامید کنم ! تو که اینقدر به قدرت و موفقیتت بین ما و تو این زمونه می نازی ، یادت باشه که خدا کید و نقشه های تو رو واسه ادمهایی که تمام سرمایشون ایمانشونه ضعیف و سست معرفی کرده (ایه 76سوره نساء)حالا اینکه ما چه حد ادم هستیم ...اصلا" به تو چه ربطی داره؟!

ولش کن...حرف زدن با تویی که "کبر" و "قیاس" بیچارت کرده نه فایده داره و نه ارزش...میرم با اونی حرف می زنم که بهم گفته این جور موقع ها چی بگم که از شر تو و نوچه هات خلاص شم ! : بگو پروردگار من، از وسوسه های شیطان به تو پناه می برم . از حضور انها نزد من به تو پناه می برم...(ایه 97 و98 سوره مومنون)

پ.ن 1 :شب های قدر امسال با سالهای قبل خیلی متفاوت بود....زیر اسمون بدون هیچ سقفی،کاملا" زیر نور ماه ، جلو چشم ستاره ها ، روبروی خود خدا...

پ.ن2 :لطفا" بیایم خدا رو بندگی کنیم ، نه بنده های خدا رو خدایی....

نافله ی جنون

radiojavanfans — Wed, 09 Sep 2009 15:49:18 GMT

غروب شده است... ادم های کوکی ، راه رفته را باز می گردند ... چقدر دل ، دلگیر می شود وقتی حقیقتی ، هدف نگاه می شود ولی چشم ها از حق حقیقت ، منحرف می شوند و حق ، زخمی ...

قدم گذاشتن در جاده ی بی انتهای وجود تو ، وجود مرا تا انتها ، خالی می کند و بهانه ی نرسیدن به تو ، عجب وسوسه ای می شود برای حضور تهی کردن هایمان !

شاید یادمان می رود در ابتدای شناخت تو ، انتها را خط بزنیم .یادمان می رود علی بودن تو را ، والا بودن تو را ! یادمان می رود که درد ضرب شمشیر ، التیام بر دردها و زخم های عمیق و چندین و چند ساله ی تو بود ، که وقتی فرق رستگاری تو شکافته شد ،بغض هست و بودهای درک نشده شکسته شد .

انگار یادمان می رود چشم هایمان را بر سر چشمه ی حرف ها و زمزمه هایت بشوییم . چشمانمان غسل پاکی می خواهند برای دیدنت ! این طور اشک ها برای امدن نه نوحه می خواهند و نه ازرده شدن از شمشیر. حال ، نه تو ، که قحطی فهم می شود بهانه ی اشک...

انقدر ماه را همراه عشق بازیت کردی که مجنون شد . انقدر جنونش عمیق بود که قرن هاست برای جنون زدگی اماده است . کاش نقاب زدگان عشق که هر شب به نگاه ماه زل می زنند به این سادگی از کنار جنون ماه نمی گذشتند...از رمزها و نافله ای که جنون به ماه داد...کاش چند خطی مجنون شدن را مشق می گرفتند...

پ. ن رادیویی: با طرح "یا علی" در http://javan-andishe.blogfa.com/ همراه شوید!

پ.ن : از پیدا شدن" جوان ناکام "یا همون - - - - جون!(دو نقطه دی!) تو این دنیای مجازی در حد مرگ ذوق زده شدم!حرف ها و نوشته هاش همیشه به دل میشینه...

من از من بی خبرم...!

radiojavanfans — Tue, 01 Sep 2009 20:52:18 GMT

گوش بده ! صدای حلاجی پنبه های احساس وجود مرا می شنوی . نگاه کن ! می بینی بی تابی یاس هاس باورم را .

کدام کفه ی ترازو سنگین تر است ؟ هاله ی کدام ابهام پر رنگتر می زند؟

گناه هر چه "هست" و هر چه "بود" به دوش کدام ثانیه ی زمانه سنگینی می کند؟ عابر کوچه های تنهایی باور من پاهایش ورم کرده . کوی به کوی ، ارزوی وادی ابی ارامش تو را هر شب مشق سایه ی خود می کرد . خواستن من ، بی نیازی تو ، حجاب دستان فاصله را از هم درید .

نه ! سیل سیل اشکها در دریای یک "خواهش" که جز تو کسی نمی فهمیدش حتی خود من ! یادم نرفته...صدای سنگریزه های بود و نبود بی معنا که از دره ی بهت سقوط می کردند یادم نرفته ...لبه ی "نیستی" هنوز مقابل چشمانم دو دو می زند. یادم هست محراب شکوه تو را وقتی به سیمای نقاشی جدیدم که بوی رنگهایش بوی حضور تو را داشت ،لبخند می زدی...

چقدر بی دلیل وجودم را قدم بزنم ؟چند بار دیگر دیوانه وار کوچه کوچه های دیروز و امروز را پرسه بزنم ؟! عجب صبری دارد این بی قراری ! می ترسم ! نکند بی حوصله ی قرارها بشوم... چرا مرا به "قرار" خواندی ؟ ببین ! از بغض شکوه این "قرار" ترک برداشته ام .بگذار فریاد کنم:من از من بی خبرم...

پ.ن گمشده! :هیچی نمی تونم بگم فقط این که "معصومه" با این شعر که انگار گمش کرده بودم... منو بیشتر درگیر کرد:

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو
واندر دل اتش درا پروانه شو پروانه شو
هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن
وانگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو
"باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی"
گرسوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو

اندر فواید علم عربی و قواعد ان !

radiojavanfans — Tue, 25 Aug 2009 11:51:18 GMT

از استاد پرسیدم : من قران را به الهام می فهمم ! صرف و نحو دیگر چه صیغه ایست !؟

گفت : برای انتقال به دیگران از تو دلیل می خواهند و تو اگر بگویی از خودم می گویم ، کسی نمی پذیرد . استاد ، اصولا" تفسیر صحیح را مستند به ظهورات می دانست .

به کسی که با ادایی خاص گفت : می خواهیم روی قران کار کنیم.... فرمود: نمی خواهد روی قران کار کنی . خدا روی قران کار کرده ! روی خودت کار کن . البته این حرف او برای کسانی بود که فهم قران را بدون رفع حجاب هاب اخلاقی می خواستند...

* کتاب مشهور اسمان، از خاطرات استاد صفایی حائری(عین صاد) *

پ.ن رادیویی : همچنان افطارتون رو با " به نام خدا " شروع کنید! هر چند اگه مثل من معتقد باشید برنامه می تونست قوی تر از این ها باشه!

پ.ن خودمونی : به شدت دارم تلاش می کنم متن ها رو از حالت دلنوشته ای خارج کنم.ولی به نتیجه ش امیدوار نیستم!