کتاب روبروی چشمان مرموزش : صفحه 1.

باور کلمات ، شمردن صفحات...هدف هایش را به فردایی واگذاشت که شاید هرگز نرسند و ارزوهایش را برای امروزش هدف نامید.دخترک ، بی سر و پا تر از همیشه ، پا به جاده ای گذاشت که نشانه هایش همان ردپاهای نامرئی بود. شاید حق داشتند عابران ان سو  که...

امروز طبق حساب های نجومی بلندترین روز بود . ستارگان خوب می دانند...اما امروز چه کوتاه بر دفتر قلبش ثبت شد . دیشب را با بی تابی رسیدن به امروز چشم برهم نگذاشت.و حالا امشب را از دلهره ی فردا خواب ندارد .

دخترک امروز با نقطه چین ها  صفحه ی زندگیش را پر می کند و تمام حرف هایش میان خطوط مبهم انگشتانش روشن است .امروز نه این که پر باشد از حرف های نگفته،بلکه این بار حرفی برای گفتن ندارد ! هنوز قلبش جا دارد...امروز قلب دخترک با تمام اشفتگی هایش منظم می زد...

امروز حتی خودش هم احساسش را باور نداشت.

کتاب روبروی چشمان نمناکش  : صفخه 604....پایان .نه! اغاز.

پ.ن : شاید برای مدتی نباشم.البته امیدوارم کوتاه...

همیشه شعرها و نوشته های برای تو نصفه ماند ...هیچ وقت نشد جمله ای را که نام تو را در اغوش کشیده پایان دهم .از هر فعلی که بخواهد جمله ی میزبان واژه تو را تمام کند بیزارم . هیچ وقت نخواستم تو را قربانی جمله سازی هایم کنم !

خیال من ، توان تصور کردن تو را در زیباترین و بی بدیل ترین تصویرها را هم ندارد...یادت هست وقتی مرا در حریر نازک خیال می پیچاندی و ارام در گهواره ی نرم نوازشهای کلامت تکان می دادی و در رویای سبز زیستن غوطه ور می ساختی ! من یادم هست ! ان ابتدای زلال مهربانی ها را ، وقتی بر جاده رفتن هیچ گامی سایش قدم های مرا نمی شمارد و تو فارغ از دلواپسی ها تا بیکران وجودم با من می دویدی...

یادم هست که اشک هایت هم زبان بغض های فرورفته ای بود که وقتی نقشه پنهان کردنش را می کشیدم ، برملا می کردی .

یادم هست مصرع های خوش اهنگ لبخندت را که زندگی ام را نغمه ای عاشقانه کرد...

یادت هست وقتی بچگی ام گل می کرد و در دنیای کودکانه ام " نه " می گفتی و می شدی "بد" قصه ام ! تو در همان نه گفتن هایت ، جای تک تک واژه های زندگی را ، محل اتفاق حادثه ها را نشانم دادی .

وجود تو در وجود من یک حقیقت همیشه خوب است . برگ های قصه ی زندگی من همواره بوی تو را می دهد،بوی ریحان چیدن هایت...

اینجا ایران :

مردمانش نفس می کشند ..حتی در این هوا...هوایی که گاه دز انصافش می رسد به صفر.وقتی زمان حرف زدن ها و نوشتن هاشان از اندیشه هاشان جلوتر می زند.وقتی گاهی حقشان را اشتباه می گیرند و به جای بیان فکر و نظرشان به اثبات و قبولاندن ان به دیگران ،تمامی مرزها را می شکنند .وقتی برای اثبات انچه به اثبات نیاز ندارد ، منکر اثبات شده ها می شوند.

وقتی ارزش ها جابجا می شود...وقتی به خاطر تعصب هاشان بر فردی فرد دیگری را به زمین می کوبند...و فراموش می کنند که باید بر سر ارمان های خداشان بایستند و اماره ها را به زمین بکوبند...و یادشان می رود که همیشه جنگی هست،حقی هست که باید دفاعش کرد.

گریه ام می گیرد وقتی می بینم شیطان دارد می خندد....

اینجا ایران،مردمانش ایرانی ...

مردمانش گاهی به جای بازی کردن ، بازی داده می شوند . گاه وجدانشان را به خواب می زنند و بی خبرند که روزی بیدار خواهد شد...

اینجا گاه برخی مردمان یادشان می رود که باید بر سر ارزشها ایستاد ، نه اشخاص ! اینجا گاهی واقعیت ها عوض می شوند ...نه ! عوض می کنند.گاهی حتی اسمی را بر رسمی می گذارند که نمی توانند در کنار هم بنشینند...

برخی گاهی یادشان می رود که اینجا ایرانی ست اسلامی  و مردمانش ایرانیانی مسلمان...

پ.ن 1 :فضای این وبلاگ قرار نبود سیاسی شه ،اما الان دیگه کلا" فضا تنها سیاست نیست فراتر از این حرف هاست...قرار هم نیست این جا بحث و جدل سیاسی شه !

بی سبب است رویایی که در هر طپشش میل رسیدنی ست به تمنای نگاه خیس انتظار .

من حریص جان سپردن این گونه ام ، وقتی حرف هایم را باران ، غزل غزل اواز می خواند و قافیه اش را روی گونه هایم ردیف می کند...ان دم که اشک ، بی تاب رفتن است...

تو ، ارزوی ارامش سبزی هستی که ان سوی رگ گیاه در جریان است و من بی قرار ان همیشه روشن .

و تو بر این بی تابی من می خندی...

دست در گردن ثانیه ها با تو می ایم تا نامعلوم ، تا ناکجا ، تا بی انتها...نه این که راهی باشد برای فرار ! که روزنه ای باشد برای نگاه فردا .

حتی روی بالهای " خیال " از اضطراب نگاه " تردید " رها نمی شوم .گاه هوای "یقین" برای نفس کشیدن کم است و گاه ریه ها گنجایش این همه یقین را ندارند...

درست در پس ان " یقین ها "و این" تردیدها "، زمانی ست برای یک اتفاق ، یک احساس . و برای همیشه بودن و همیشه ماندنش دلی می خواهد که پنهانی اش را صبوری کند .

 و تو بر این بی صبری من می خندی...

*****************************************

.::چهارمین جلسه عمومی حلقه وبلاگنویسان رادیو جوان::.

مکان: تهران- نارمک ، بوستان فدک ،فرهنگسرای خانواده

زمان: دوشنبه مورخ ۱۱ خرداد ماه ۱۳۸۸ ساعت ۴ بعد از ظهر

توضیحات بیشتر در وبلاگ گروه جوان و اندیشه 

باتری ساعت تمام نشده ، رنگ دیوار اتاق هم ابی ست ، هنوز صندلی از سر ادب تکان نمی خورد. پنجره طبق معمول باز و هوای بیرون خنک . درخت های کوچه بر سر وفای خود ایستاده اند و رنگ عوض نکرده اند . هنوز هم که هنوز است یاس های حیاط بوی خوش می دهند و به دنبال مشامی می گردند که بفهمد بوی خوش بی بدیلشان را .

اسفالت کوچه انقدر صبرش لبریز نشده که بخواهد زیر پای قدم های عابران و چرخ های ماشین ها را خالی کند .اب هنوز سخن سهراب را به یاد دارد...اسمان بالای سرم که گنجینه ی واژه های کهن است . کتاب روی میز...و من مقابل همه ی این ها...

به پاهایم گفته بودم که خسته نشوند . از دستانم قول گرفته بودم که نلرزند و شرط چشم هایم نیامدن اشک هایم در مقابل چشم های دیگر بود. به قلبم قرص اطمینان داده بودم !

تو که جای زخم های مرا می شناسی و با نگفته هایم خو گرفته ای ، تو که کلام بی اهنگ مرا از میان فاصله ی نبض هایم تشخیص می دهی . تو که مرز بودن های این نیست ها و نبودن های این هست ها با رمز تو شکسته می شود .تو ! تنها تو، بازمانده فترت این دوره منی !

امروز
بوی ریحان
اینجا...
سبب
رمز مرزها
پنجره باز است...واژه ای خوشحال است
اعمال شود!
یک خاطره,یک اغاز
ساده امدی
بی عنوان!
در انتظار یک اتصال
کاروان
سهم من
دلتنگم...همین
غزل مرثیه می خواند
برف ها عاشق می شوند
خجالت می کشم از تو
بی من ، با تو
از دل تا کعبه
فرصت نگاه
در چنین روزی...!؟
بی حاشیه با تو
فطر عاشقی
لحظه های ناب
لبخند حضور
گاهی مثل یک قاصدک
جوان و انتظار
از من تا او : بی فاصله
از عشق تا حق
سوگند و حیات